شمارهٔ ۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نمی شد نو خط دیوان ما، رشک گلستانی
ز بسم الله بر سر گر نمی زد شاخ ریحانی
پریزادی ست این مجموعه کایام طفولیت
ز هر سو در دهان ام الکتابش داده پستانی
بود گیسوی سطرش باعث جمعیت خاطر
بدین خوبی ندارد بزم معنی، موپریشانی
ز خوبیهای طینت، جلد خود را حله می داند
نه دامانی بود این دلربا را، نه گریبانی
اگر طغرا به حمد کبریا بلبل زبان گردد
به رنگ مصحف گل، می‌تواند داشت دیوانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی‌های ادبیات و هنر سخن می‌گوید و از تأثیر عمیق آن بر احساسات و افکار انسان می‌نویسد. ابتدا به نسبت بین دیوان شعر و گلستان اشاره می‌شود و سپس به عناصر طبیعی و زیبایی مانند گل و ریحان پرداخته می‌شود. شاعر، با اشاره به دوران کودکی و مراحل رشد، به اهمیت تربیت و آموزش در شکل‌گیری شخصیت و ذوق انسان اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به قدرت کلام و شعر اشاره می‌کند که می‌تواند الهام‌بخش و دلنشین باشد.