شمارهٔ ۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا نام تو سردفتر معنی ست رقم را
برفرد بیان، سجده ضرور است قلم را
گر وسعت خلقت به نبی ضابطه می داد
از خانه ات اخراج نمی کرد صنم را
شوق تو به گل کاری اشکم چو زند دست
آرایش دستار دهد باغ ارم را
زان پیش که بنیاد شود کلبه شادی
در کوچه ما ساخت قضا، خانه غم را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و اهمیت نام محبوب در زندگی انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نام معشوق به گونه‌ای است که در قلب و ذهن انسان نقش می‌بندد و سجده‌ای را به قلم می‌طلبد. اگر خلقت به پیغمبر قانون می‌داد، هیچگاه بت‌ها را از خانه محبوب بیرون نمی‌کرد. عشق و longing نسبت به معشوق به اندازه‌ای عمیق است که اشک‌ها همچون گل‌های زیبا به چشم می‌آید. در نهایت، شاعر از غم و اندوهی که پیش از شادی به وجود آمده سخن می‌گوید، به طوری که تقدیر در کوچه‌ها برای او تنها خانه‌ای از غم ساخته است.