شمارهٔ ۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن
کاوش ناحق، به فریاد آورد ناقوس را
همچو شبنم، آب می گردم ز تاب عارضش
تا ز گلبرگ لب او می ربایم بوس را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از درد و رنجی که از عشق و زیبایی معشوقش می‌کشد سخن می‌گوید. او از دیگران می‌خواهد که او را به خاطر ناله‌هایش سرزنش نکنند، زیرا این احساسات ناشی از زیبایی معشوق است. شاعر همچنین توصیف می‌کند که چگونه از شوق و عشق به معشوقش، مانند شبنم درخشان و لطیف می‌شود و آرزو دارد که بوسه‌ای از لب‌های او برباید.