شمارهٔ ۱۰۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
نیست غیر از گریه در صندوق ابر نوبهار
گل ندانم از که دارد دستگاه خنده را
چرخ کم فرصت ز من بسیار خواهد یاد کرد
در جهان بیند چو بی مونس، غم آینده را
بی کفن، طغرا درین باغ الم می شد به خاک
چون نهال تاک اگر می یافت گور کنده را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار احساسات عمیق اندوه و فقدان را به تصویر می‌کشند. شاعر در وصف بهار و تنهایی خود از گریه و غم می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که زندگی ممکن است بی‌مونس و بدون شادی باشد. او به مرگ و فقدان اشاره می‌کند و حسرتی را از دست دادن فرصت‌ها و زیبایی‌های زندگی ابراز می‌کند. در نهایت، شاعر به تصویر نهالی اشاره می‌کند که در جستجوی آرامش و گور است، به نوعی نمادین از آرزوی رهایی از غم و اندوه.