شمارهٔ ۱۰۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به ناتوانی و سردرگمی خود در هنر اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند شانه‌ زدن به زلف‌های زیبا، به دلیل بی‌طالع بودن، از رسیدن به جمال و زیبایی‌های هنری محروم است. او همچنین بیان می‌کند که با وجود تحمل رنج و سختی‌های بسیار، پاداش کافی برای تلاش‌هایش نمی‌گیرد.