شمارهٔ ۱۰۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ناید نمکچشی چو تنور از دهان ما
گردد نصیب غیر، چو شد پخته نان ما
مانند خاک شیشه ساعت، برون نرفت
یک دم غبار غم ز دل ناتوان ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به تصویری از نادانی و بی‌توجهی اشاره دارد. او می‌گوید که مانند تنور، که از دهان ما نمک نمی‌ریزد، بخت و نصیب ما به دیگران می‌رسد. همچنین، به این موضوع اشاره می‌کند که غم و درد ما مانند غبار در دل ما باقی مانده و هیچ‌گاه از بین نمی‌رود. در واقع، شاعر احساس یأس و ناامیدی را به تصویر می‌کشد.