شمارهٔ ۱۲۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر حس و حال شب را توصیف می‌کند. او در کنار چشم قدح و دیدن ماه، لحظاتی را تجربه می‌کند که به خندیدن ماه و گریه‌ی مینا اشاره دارد. ساقی که می‌تواند شور و شعف را به ارمغان آورد، امشب نتوانسته به خواسته‌اش برسد و نمی‌تواند گلی بچیند. در کوی محبوب، پاکان از غم‌شب‌های بی‌خبر هستند و هیچ چیز از جستجوی زیبایی‌های شب بدست نمی‌آید.