شمارهٔ ۱۳۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ما می‌گوید که از دنیای مادی و سطحی فراتر برویم و به عمق وجود خود برسیم. او به شب زنده‌داری و استفاده از زمان برای کسب فیض اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که نباید چشم را بر خواب ببندیم. دل شاعر شبیه طنبور است که سوراخ‌هایی دارد، نشان‌دهنده جستجوی عمیق او در زندگی و کاوش در احساسات و تجربیاتش است. در مجموع، شاعر دعوت به خودشناسی و بیداری از خواب غفلت می‌کند.