شمارهٔ ۱۴۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
چو طفل غنچه اگر می خورد سبوی شراب
نمی توان ز لب او شنید بوی شراب
دل و دماغ من از کشور عدم به وجود
یکی به بوی گل آمد، یکی به بوی شراب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و لطافت کودکانه‌ای اشاره دارد که اگر حتی از شراب بنوشد، نمی‌توان بوی آن را از لبش شنید. این به نوعی به پاکی و معصومیت اشاره دارد. همچنین، شاعر از دل و ذهن خود می‌گوید که از نبود به وجود آمده و به دو چیز شگفت‌انگیز یعنی بوی گل و بوی شراب جذب شده است. این ابیات به تضاد میان معصومیت و لذت‌های دنیا اشاره دارد.