شمارهٔ ۱۴۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
سرتاسر دهر، جز خدا کیست
عالم همه اوست، ماسوا کیست
فتوی ده می، هوای ابر است
تعلیم کننده هوا کیست
ساقی، تو بگو معلمانه
در کشتی باده، ناخدا کیست
مطرب،به من گدا خبر کن
آن کس که به نی دهد نوا کیست
گفتی که تهی ست کاخ طنبور
آن پرده نشین خوش صدا کیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به جستجوی حقیقت و خداوند اشاره دارد. شاعر در پی یافتن خداوند است و سوالاتی را مطرح می‌کند که نشان‌دهنده تنهایی و عدم وجود غیر خداوند در هستی است. او از ساقی می‌خواهد که درباره معلم و راهنما بگوید و همچنین از مطرب می‌خواهد تا او را از کسی که صدای دلنشین دارد، باخبر کند. در نهایت، شاعر به شکاف و خالی بودن ظاهری می‌پردازد و پرسش‌هایی در مورد وجود زیبایی و صدا مطرح می‌کند. این اشعار به جستجوی معنای عمیق زندگی و حقیقت وجودی اشاره دارند.