شمارهٔ ۱۸ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
دست نتوان داشتن یکبارگی از کار عشق
دل چو بردارم ز جان، بر لب گذارم آه را
جسم زار عاشق از آهی به جانان می رسد
بال بس باشد نسیمی در پریدن کاه را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عاشقانه و عمیق می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که عشق نمی‌تواند به یکباره تمام وجود انسان را دربرگیرد و اگر دل را از جان بگیرد، تنها آه و ناله خواهد ماند. همچنین بیان می‌کند که عشق و اشتیاق، همچون بادی ملایم است که می‌تواند حتی یک کاه را به پرواز درآورد. در کل، این ابیات به پیچیدگی و سختی‌های عشق می‌پردازد.