شمارهٔ ۱۸۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر احساس کم‌تری نسبت به خود و وابستگی به دیگران را شرح می‌دهد. او می‌گوید که نه زبان و نه دلش برای خود اوست و همیشه فکرش به سمت دیگران معطوف است. همچنین، او خود را مانند فانوسی می‌بیند که نورش از دیگری تامین می‌شود و در واقع هیچ چیزی از خود ندارد. شاعر به نقص‌های خود و تکیه‌اش بر دیگران اشاره می‌کند.