شمارهٔ ۱۹۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به تصویرسازی زیبایی از تاثیر نور شمع و باران رحمت بر پروانه می‌پردازد. لکه ابری که به فیضی خاص اشاره دارد، نمادی از نور و محبت است که از شمع ناشی می‌شود و بر پروانه، که نماد زیبایی و لطافت است، باران رحمت می‌بارد. در واقع، این ابیات به ارتباط میان عشق، نور و رحمت اشاره دارد.