شمارهٔ ۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد
بشوی از نرگس خود، سرمه آتش نگاهی را
رخ آن گلعذار از بس که شاداب است، می ترسم
که موج تازگی شوید ز ابرویش سیاهی را!
چو آن سرو چمان را برکنار جو گذار افتد
کند استاده، شوق پای بوسش آب راهی را!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر احساسات و نگرانی‌های عمیق خود را نسبت به معشوقش بیان می‌کند. او می‌گوید که دلش به نازکی و لطافت پروانه است و از نگاه آتشین معشوقش می‌ترسد. زیبایی و شادابی چهره معشوق، او را دچار هراس می‌کند که مبادا این تازگی و زیبایی به زودی زایل شود. همچنین اشاره می‌کند که اگر سروچمان معشوق در کنار جوی بیفتد، او به شوق و عشقش پا می‌ساید تا او را بوسه‌ای دهد. شعر به خوبی حالت‌های عشق و دلواپسی را به تصویر می‌کشد.