شمارهٔ ۲۰۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت پیرهنی صحبت می‌کند که به خاطر بوی دل‌انگیز معشوق، خوش‌اندام شده است. همچنین اشاره می‌کند که لذت بزم را نمی‌تواند بچشد مگر اینکه لبش به لب معشوق برسد. او همچنین ابراز می‌دارد که هرگز از معشوق جدا نخواهد شد، همانند گل که از عطر خود جدا نمی‌شود، و امیدوار است که شانس به او کمک کند تا در آغوش معشوق باشد.