شمارهٔ ۲۰۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آسوده دلی بر من بیتاب حرام است
بر روز سیاهم شب مهتاب حرام است
پروانه شب از بستر آرام گریزد
تا شمع نیاسوده، برو خواب حرام است
من همچو سبو، دست گرفتم به در گوش
آن روز که گفتند می ناب حرام است
کام طلب از چشمه و جو تر نتوان کرد
تا لب به محیطی نرسد، آب حرام است
ما تهمت آرام، به دشمن نپسندیم
در ملت ما، کشتن سیماب حرام است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر می‌پردازد که در آن به موضوعات مختلفی از جمله آرامش، عشق و ممنوعیت‌ها اشاره شده است. شاعر می‌گوید که آسودگی و آرامش در دورانی که غم و تاریکی حاکم است، جایی ندارد. او به تضاد میان شمع و پروانه، جوانب خوشبختی و محنت، و همچنین ممنوعیت نوشیدن شراب می‌پردازد. در نهایت، شاعر از این حقیقت سخن می‌گوید که هیچ‌کس نباید به سرزنش و اتهام در برابر دیگران اقدام کند، زیرا این رفتارها و کشتن امید و آرزو در جامعه ناپسند است.