شمارهٔ ۲۱۵ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس ناامیدی و بی‌مهری اشاره دارد. شاعر از تاریکی شب می‌گوید که به دلیل بی‌توجهی و بی‌مهری دنیا بر او سایه افکنده است. همچنین تأکید می‌کند که اگر کسی به او باور ندارد، بهتر است خود واقعیت را ببینند، زیرا حقیقت در دسترس همه است و نیازی به اثبات ندارد.