شمارهٔ ۲۲۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر احساسی عمیق از عشق و درد است. بگویش، وقتی صبحدم از ما می‌گذرد، قلب ما پر از غم گل است. وقتی جام به دست می‌رسد، از سر شکستگی پر می‌شود. چگونه ممکن است شیشه‌ی عطر در تمام شب به نماز باشد، در حالی که تقوای زاهدان سحرخیز برتر است؟ پیاله‌ای که به زیبایی و لعل محبوب نمی‌رسد، مانند جامی از لاله، کدر و بی‌خاصیت است. لب محبوب نتوانسته از خون دل من تر شود، او خبر ندارد که بیماری‌اش در اثر پرهیز است.