شمارهٔ ۲۳۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به احساس پیری و تغییرات ظاهری‌اش اشاره می‌کند. او موهایش را سفید می‌بیند و اگرچه جوانی‌اش هنوز هم زنده است، اما این نشانه‌های پیری او را آزار می‌دهد.