شمارهٔ ۳۰۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومی
به رنگ ابر نیسان، گریه اش در آستین باشد
مگو طغرا چه سان باشم چنین، کاول چنان بودم
که اوضاع جهان، گاهی چنان، گاهی چنین باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، سخن از حوادث طبیعی و تغییرات جهانی است. وقتی گردباد از خاک برمی‌خیزد، نشان‌دهندهٔ سختی و محرومیت است. رنگ ابر نیسان و اشک در آستین نمادی از غم و اندوه است. شاعر به خودش می‌گوید که در مواجهه با این شرایط نباید به طغرا (نشان یا امتیاز) فکر کند، زیرا اوضاع جهان به گونه‌ای است که همیشه تغییر می‌کند و ممکن است گاهی خوب و گاهی بد باشد.