شمارهٔ ۳۰۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از حسرت و غم سخن می‌گوید. اشاره به این دارد که اگر آن گل زیبا (نماد عشق یا امید) به زودی از بین برود، باید انتظار حوادث ناگوار را داشته باشیم. همچنین اشاره‌ای به درد و ماتم ناشی از از دست دادن وجود دارد که پروانه (نماد عشق و اشتیاق) در سوگ شمع (نماد روشنایی و زندگی) انگشت خود را می‌گزد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی عمیق بودن غم و فقدان است.