شمارهٔ ۳۱۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من
ندانستم کزان طفل این قدرها کار می آید
بدین حسن بهار افشان، چو رو در بوستان آری
به جای خار، گلبن برسر دیوار می آید
دل طغرا ز مژگانت خروش ارغنون دارد
جفا مضراب می بیند، فغان از تار می آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
غزل اشاره به احساس عمیق و عشق دارد. شاعر از درد و اشک خود سخن می‌گوید و از محبت و زیبایی معشوق می‌نویسد. او می‌گوید که هرچند نتوانسته است معشوق را به سوی خود بیاورد، اما زیبایی او همچنان تاثیرگذار است. شاعر همچنین به قدرت مژگان معشوق و تأثیر آن بر دل اشاره می‌کند و به طور کلی احساسی از عشق و زیبایی را منتقل می‌کند.