شمارهٔ ۳۲۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسرت و ناکامی شاعر در تجربه عشق و وصال می‌پردازد. او می‌گوید که لذت واقعی عشق و باده را فقط زمانی می‌توان چشید که به گل (عشق واقعی) دسترسی داشته باشیم. همچنین شاعر به تنگی روزهای زندگی‌اش اشاره می‌کند که باده شادی را نتوانسته بچشد و به یادآوری می‌آورد که محتسب (ممیز و ناظر) هم خواسته است تا از باده‌اش بچشد، ولی در نهایت هیچ قطره‌ای برای او باقی نمانده است.