شمارهٔ ۳۴۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بس که از چشم تر ما آستین نمناک شد
دست ما در آستین همرنگ برگ تاک شد
آستین برداشتم یک دم ز پیش آب چشم
شام غم تا دامن صبح از کدورت پاک شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از اشک‌هایش می‌گوید که آستینش را خیس کرده و دستش به رنگ برگ تاک در آمده است. سپس وقتی که یک لحظه آستینش را از چشم‌هایش برمی‌دارد، غم و اندوهش تا صبح از دلش پاک می‌شود. این اشعار به توصیف تأثیرات عواطف و انتقال آن به صبح و روز جدید می‌پردازد.