شمارهٔ ۳۶۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به محدودیت عشق و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که محبوبش در آغوشی که کوچک و تنگ است جا نمی‌شود، و همچنین زیبایی‌های گلزار در جیب شخص بخیل نمی‌گنجد. حتی اگر عمری طولانی داشته باشد، نمی‌تواند نام محبوبش را تنها یک بار در دل تکرار کند، زیرا عشق و عشق‌ورزی در اتحاد و وحدت فراتر از تکرار کلمات است و نمی‌گنجد.