شمارهٔ ۳۸۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد
با آتش ما دود، چه باشد چه نباشد
فلک بی جور خلق از شیوه رفتار می ماند
درشتی گر نباشد، آسیا از کار می ماند
کشد چون آفتاب از کوی آن مه پا به ناچاری
نگاهش همچو کاه زرد بر دیوار می ماند
در آهنگ ندامت، طرز خاموشی نمی دانم
لبم گر خاک گردد، بانگ استغفار می ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره احساس ناامیدی و بی‌فاعلی در زندگی است. شاعر به تأثیرات مخرب و غم‌انگیز رفتار بشر اشاره می‌کند و از مشکلاتی که ناشی از این رفتارهاست، می‌گوید. او به تشبیه‌هایی از آفتاب و کاه زرد روی دیوار اشاره می‌کند تا احساس عجز و ناتوانی را به تصویر بکشد. در نهایت، او از عدم توانایی در ابراز ندامت و جبران خطاهایش ابراز نگرانی می‌کند و اشاره می‌کند که حتی اگر لبش خاک شود، صدای استغفار او باقی خواهد ماند.