شمارهٔ ۳۸۹ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از گذر عمر و سال‌های جوانی‌اش می‌گوید که تمامًا صرف عشق به گلرخان شده است. اکنون که پیر شده، اشتیاق جوانی دوباره در دلش زنده شده، اما با این حال روزگار بهاری که در زندگی‌اش وجود داشته، به وسیله سستی و بداقبالی‌اش به خزانی بدل شده است.