شمارهٔ ۳۹۷ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که از بی‌خبری و دوری از عزیزانش، تنها صدای فریاد خودش را می‌شنود و هیچ صدای دیگری به گوشش نمی‌رسد. او به بیان حالتی از بی‌طوری و شوق نایاب می‌پردازد و می‌گوید که حتی برگی از درختش هم به خاطر ناآگاهی‌اش بر سرش نمی‌افتد. در کل، این ابیات احساس تنهایی و longing (آرزو) عمیق شاعر را به تصویر می‌کشد.