شمارهٔ ۳۹۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی
به هندستان زلفت از برای مال می آید
اگر چون سنبلت صدبار فال از شانه می گیرم
پریشانی به چندین رنگ در هر فال می آید
نمی دانم کجا بگریزم از دست سیه بختی
که هر جا می روم، چون سایه از دنبال می آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حالتی از ناامیدی و غم‌زگی اشاره می‌کند. او از بی‌پولی و حسرت بر زلف محبوبش سخن می‌گوید و به این فکر می‌کند که هر چقدر هم سعی کند از مشکلات خود فرار کند، سیه‌بختی همیشه دنبالش خواهد بود. احساس پریشانی و ناتوانی در این شعر به روشنی نمایان است و شاعر با استفاده از تصاویری چون زلف و فال، درد عشق و غم را به تصویر می‌کشد.