شمارهٔ ۴۲۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
زگل بی بهره ام وز آشیان دور
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات شاعر بیانگر حالتی از دوری و بی‌تابی است. شاعر از گل و زندگی طبیعی محروم است و دلتنگ آشیانه خود می‌باشد. او می‌پرسد که چه کسی می‌تواند در چنین شرایطی، با وجود زمین سخت و آسمان دور، کاری کند. او به یاد ایام وصال معشوقش می‌افتد و متوجه می‌شود که این لحظات شیرین، مانند فصل گل و زعفران، بسیار دور و دست‌نیافتنی هستند.