شمارهٔ ۴۸۶ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هرجا که بیفتد به زمین سایه زلفت
از خاک دمد تا سر زانوی تو سنبل
از لعل تو می ریخته، از چشم تو مستی
از روی تو گل ریخته، از موی تو سنبل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیر زلف و چهره محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید هر جا که سایه زلف محبوبش بر زمین بیفتد، از خاک گل‌های زیبا و سنبل می‌روید. همچنین اشاره می‌کند که از لعل و چشمان او مستی و زیبایی جاری است و از چهره‌اش گل‌ها می‌ریزند و موهایش سنبل است. به طور کلی، شاعر زیبایی محبوبش را با نوعی جادو و تاثیر طبیعی مقایسه می‌کند.