شمارهٔ ۴۹۵ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیم
عمرها چون آسیا گشتیم و در جای خودیم
چون بط می می دویم از بهر کام دیگران
عشرت افروز حریفان، محنت افزای خودیم
هر طرف صد داغ حسرت بر تن ما ریخته
اشک ریزان همچو طاووس از تماشای خودیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به سنگینی و سختی زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که عمرش را بیهوده صرف کرده و در جایی ثابت مانده است. مانند پرندگان که برای رضایت دیگران می‌دوند، او و دوستانش نیز به دنبال خوشی دیگران هستند و خودشان در عذابند. با هر طرفی که می‌نگرند، حسرت‌هایی بر دل دارند و همچون طاووس، اشک می‌ریزند از تماشای وضعیت خودشان.