شمارهٔ ۵۱۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دایم غم نخوردن یک بوس می خورم
بوسی نخورده ام ز تو، افسوس می خورم
بی غیرتی نگر، که ز بتخانه گرد عشق
سیلی برای ناله چو ناقوس می خورم
سرچشمه دار العطشم تا به کربلا
آبی اگر ز غمکده طوس می خورم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات از شاعر حسرت و غم را بیان می‌کند. او از بی‌محبتی و غم نرسیدن به معشوق شکایت دارد و به یاد بوسه‌ای که از او نگرفته، افسوس می‌خورد. همچنین به بی‌غیرتی در عشق اشاره کرده و می‌گوید که از دلتنگی خود در برابر عشقش سیلی می‌خورد. در نهایت، او به سرچشمه عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی از غم و اندوه در این مسیر، آب می‌نوشد.