شمارهٔ ۵۳۸ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
وقت و بی وقت بخور می اگرت حوصله است
چون تنک ظرف مگو کی بخورم، کی نخورم
خون و می هر دو حلال است به فتوای خرد
من که خون می خورم از دست تو، چون می نخورم؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به معنای این است که باید از زندگی لذت برد و در هیچ زمانی خود را محدود نکرد. شاعر می‌گوید که اگر فرصتی برای خوردن و نوشیدن پیش آید، نباید نگران زمان یا شرایط خاص بود و باید از هر دو لذت برد. او اشاره می‌کند که خون و شراب هر دو اطمینان و حلال هستند و در نهایت، او از عشق و لذت‌های زندگی می‌گوید، حتی اگر به قیمت دشواری‌هایی باشد که از طرف دیگر پیش می‌آید.