شمارهٔ ۵۴۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دانسته، رو به تیغ نگاه تو آمدم
از خود گذشته بر سر راه تو آمدم
صف بست غمزه ات ز پی قتل دوستان
دشمن شدم به خود، به سپاه تو آمدم
رفتم به جنگ خویش، نگشتم به خود حریف
از خود گریختم به پناه تو آمدم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به عشق و مجاهدت خود اشاره می‌کند. او با شجاعت به سوی معشوقش می‌آید و از خود می‌گذرد. نگاه معشوق چنان تأثیری بر او دارد که حتی به دشمنی با خود روی می‌آورد. او با وجود جنگیدن با خودش، به سمت معشوق رفته و به پناه او می‌رسد. این ابیات نشان‌دهنده فداکاری و تسلیم شاعر در برابر عشق است.