شمارهٔ ۵۴۵ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به غم و تنهایی خود در غربت اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های چمن و گل‌ و گیاهان صحبت می‌کند اما با نبود محبوبش (لاله رخسار) از آن لذت نمی‌برد. او از درد دوری و بی‌برگی می‌گوید و به یاد وطن و خاطراتش می‌افتد، اما با وجود غم‌هایش، از شکایت و ناراحتی دست نمی‌کشد.