شمارهٔ ۵۵۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر感情 و تجربه‌های شاعر است. او از گریه‌های شادی‌اش که به مدد شراب به دست آورده، و ناله‌هایی که در حال خوشی با نواختن رباب ایجاد کرده، صحبت می‌کند. همچنین به بوی گلی اشاره می‌کند که دارد، اما به همرنگی و ویژگی‌های آن نمی‌رسد. در نهایت، بین شعور و نقص خود تأمل می‌کند و به این نکته می‌پردازد که از آداب و روش‌های زندگی، مانند گلاب، چیزهایی آموخته است.