شمارهٔ ۵۵۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
من و آن گوشه وحدت، که ز بینایی دل
چون نشینم، به تماشای جهان برخیزم
بجز این نیست میان من و اسکندر فرق
کو پی آب رود، من پی نان برخیزم
رشک آن حسن بهاری چو شود آفت باغ
موسم گل، به تماشای خزان برخیزم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به زندگی و جهان است. او در جستجوی زیبایی و حقیقت، خود را در دوگانگی میان آرزوها و واقعیت می‌بیند. شاعر به تفاوت خود با اسکندر اشاره می‌کند؛ او به دنبال نان و معیشت است، در حالی که اسکندر برای آب رودخانه تلاش می‌کند. همچنین، او به زیبایی بهاری که به خزان تبدیل می‌شود، حسادت می‌کند و از این مسأله ناراحت است. به طور کلی، شاعر به تماشای زیبایی‌های زندگی و تلاش برای درک آن‌ها می‌پردازد.