شمارهٔ ۵۶۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر با ارائه تصاویری شاعرانه، حالتی از غم و افسردگی خود را توصیف می‌کند. او از بی‌کسی و تنهایی سخن می‌گوید و به شباهت خود به نرگسی در چمن اشاره می‌کند که به خاطر میگساری به حالتی خواب‌آلود و غمگین افتاده است. او از دل پاک و غم‌انگیزش و اینکه در آنجا شاهد اندوه است، می‌گوید. در پایان، از ناامیدی‌اش از بخت بد و بار سنگین غم خود حاکی است که بی‌کس و توامان با غم‌هایش رها شده است.