شمارهٔ ۵۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ندید مادر ایام، روی شوکت ما
چو طفل اشک، بزرگی نبود قسمت ما
چگونه کام دل ما برآید از گردون
که خرمنش پر کاهی ست پیش همت ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت، از غم و نادیده‌گرفتن مادر در روزهای خوب و خوشی صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که مانند یک کودک که نمی‌تواند بغض خود را بگشاید، ما نیز در زندگی‌مان با مشکلاتی روبه‌رو هستیم و آرزوهای ما به سختی برآورده می‌شوند. در نهایت، او احساس ناتوانی می‌کند زیرا آرزوهایش به اندازه‌ی کاه در مقابل همت و تلاشش کم‌ارزش است.