شمارهٔ ۵۹ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست
سبزه نالان می دمد از خاک دردآلود ما
از بقا رنگی ندارد بر سر آتش سپند
در محبت نیست فرق از بود تا نابود ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به احساس ناامیدی و درد درونی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود زیبایی‌ها و گل‌های درونش، خارهای ناامیدی قلبش را شکسته است. سبزه‌ای که از خاک دردآلود او می‌روید، نشان‌دهنده اندوه و کشتار احساسات عمیق اوست. شاعر همچنین به بی‌فایده بودن زندگی در کنار آتش عشق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در عاشق بودن و یا نبودن هیچ تفاوتی وجود ندارد.