شمارهٔ ۶۲۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به زیبایی و عشق اشاره دارد و توصیه‌هایی برای رفتار در لحظات عاشقانه ارائه می‌دهد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با زلف‌های خرمی بر دوش خود به خود نبالد و خود را بیهوده مانند کعبه سیاه نپوشاند. همچنین به یادآوری می‌پردازد که در جشن و شادی، نباید از احساسات خود غافل شد و وقتی اشک‌ها به چشم می‌آید، نباید گوش را ببندد. بوی شیرین لبش را ستایش می‌کند و به او می‌گوید اگر در دستش باده‌ای است، آن را نچشید. در نهایت، به شوخی و خنده در شب پیشنهاد می‌دهد که نباید گل‌ها را به تاریکی ببرند و باید آنها را با احتیاط و بی‌سر و صدا نگه‌داری کنند.