شمارهٔ ۶۷۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از درد و غم آوارگی خود می‌گوید و احساس می‌کند مانند گلی است که بدون تلاش در دامنش پاره می‌شود. از همنشینش می‌خواهد که به جای فکر کردن به چاره‌ای برای او، بیشتر از مشکلاتش نگوید، چون ممکن است غمش بیشتر شود. او همچنین به آسمان (گردون) اشاره می‌کند و می‌گوید اگر می‌دانست که او آدمی برای سفر کردن نیست، زندگی‌اش را مثل آسیا نمی‌کرد و به او آوارگی نمی‌داد.