شمارهٔ ۶۸۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساس جدایی و غربت می‌پردازد. شاعر به معشوق خود یادآوری می‌کند که به خاطر مقام و موقعیتش نباید از خدمت به قیصر (پادشاه) و رفتارهای بزرگوارانه غافل شود. او همچنین به زیبایی و حقیقت اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون عبور از سختی‌ها، هیچ زیبایی واقعی به وجود نمی‌آید. شاعری با ایکه از آتش و درد دل می‌کند و تاکید می‌کند که آرامش و هویت واقعی را نمی‌توان در غربت پیدا کرد و باید از خودخواهی و سردرگمی پرهیز کرد.