شمارهٔ ۶۹۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شعر به بیان احساسات عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر از ناامیدی و غم خود سخن می‌گوید و اینکه در شرایط سخت، حتی طبیعت نیز به او یاری نمی‌رساند. باد و باران، که معمولاً نشانه‌های دوستی و محبت طبیعت به انسان‌ها هستند، در اینجا به گونه‌ای است که نشان‌دهنده بی‌رحمی و عدم همدلی است.