شمارهٔ ۷۰۲ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بر دیده گذارم کف پایی که تو داری
مالم به رخ زرد، حنایی که تو داری
با آنکه شبم روز شد از آینه صبح
در خواب ندیده ست صفایی که تو داری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص محبوبش اشاره می‌کند. او نگران و حسرت‌زده است زیرا کف پا و جمال محبوبش را از نزدیک نمی‌بیند، هرچند که او خود را در روز و شب غرق در زیبایی و آرامش محبوب می‌بیند. شاعر حس می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند با زیبایی و صفای محبوبش برابر باشد.