شمارهٔ ۷۰۳ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از آرزوی دستیابی به عشق و همراهی صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که اگر همه با محبت مهربان باشند و روزی نو و دل‌انگیز را آغاز کنند، دیگر چرخ زندگی قادر نیست به او هم‌نفسی بدهد. همچنین، شاعر به یأس و ناامیدی خود از شب‌هایی که تباهی و سردی به همراه دارند، اشاره می‌کند. او به رویاهای زیبا مانند آشیان، پرواز و نعمت‌های زندگی فکر می‌کند، اما همهٔ اینها را در قفسی از محدودیت احساس می‌کند که زندگی بر او تحمیل کرده است.