شمارهٔ ۷۱۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به یک کودک سخن می‌گوید و بیان می‌کند که جانش را فدای او خواهد کرد. او همچنین به حالت ناپسند و سیاهش اشاره می‌کند که به خاطر رنج‌ها و دردهایی که کشیده، بر موهایش نشسته است و بر این اساس، نمی‌توانند سفیدی و پاکی را در او ببینند. به نوعی، شاعر از زشتی و دردهایش می‌گوید که بر زندگی‌اش سایه انداخته است.