شمارهٔ ۷۳۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش
سر زنجیر به دست من دیوانه دهی
ای دل از بارش ابر مژه، ترسم که چو سیل
جغد را وعده به ویرانی کاشانه دهی
آشنا را نکنی بهر چه گلچین طمع؟
تو که چون دختر رز، دست به بیگانه دهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عواطف و تجارب انسانی اشاره دارد. شاعر به احساساتی چون دیوانگی و دلشکستگی پرداخته و از ترس‌های درونی خود سخن می‌گوید. او از بارش اشک‌ها و نتایج ناگواری که ممکن است به دنبال داشته باشد، ابراز نگرانی می‌کند. همچنین به دوستی و محبت اشاره دارد و به این نکته تاکید می‌کند که اگر آشنا و محبوب نزدیک نشود، در نهایت به بیگانگان پناه می‌برد. در کل، شعر توصیفی از درگیری‌های عاطفی و رابطه‌های انسانی است.