شمارهٔ ۷۴۷ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
گر نشینم، جای می گیرم به پهلوی غمی
ور بخوابم، می گذارم سر به زانوی غمی
ما اسیران محبت غم پرست افتاده ایم
قبله ما نیست غیر از طاق ابروی غمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به غم و عشق صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر جایی بنشیند یا بخوابد، همیشه غم را در کنار خود دارد. همچنین اشاره می‌کند که ما عاشقان غم‌پرست هستیم و تنها کانون توجه‌مان، زیبایی‌های مرتبط با غم است.